ஞாயிறு, மே 10, 2020

பாரதிதாசனின் புரட்சி கருத்துக்கள்


சென்ற மாதம் புரட்சி கவிஞர் பாரதிதாசன் தமிழ் மன்றம், டெலவர், அமெரிக்கா என்ற அமைப்பினர் புரட்சி கவி பாரதிதாசனின் 130-வது பிறந்த நாளையொட்டி  "புரட்சிக் கவிஞரின் புரட்சிக்கு கருத்துக்கள் என்ற தலைப்பில்" நடத்திய கட்டுரை போட்டியில் மூன்றாம் பரிசு பெற்ற என்னுடைய கட்டுரை. விதிகளுக்கு ஏற்ப ஒரு சில பகுதிகளை நீக்கியும், சுருக்கியும் மாற்றியும் எழுதி அனுப்பி இருந்தேன். முழுமையான கட்டுரை இதோ உங்கள் பார்வைக்கு. 

பாரதிதாசனின் புரட்சி கருத்துக்கள்

கனல் வீசும் கண்களும், மிடுக்கான துடிப்பான மீசையும், தலையில் முண்டாசுமாய் ஒரு அக்னி துண்டாய் தோன்றி தமிழ் புலவர் என்றொரு  இனமுண்டு, தனியே அவர்க்கு  ஒரு குணமுண்டு என்று நிறுவியவர் மகாகவி பாரதி. அந்த வீரிய விருக்ஷத்தின் அடியில் முளைத்த அடி வாழையாய்  நம்மிடையே வாழ்ந்து மறைந்தவர் புரட்சி கவிஞர் பாரதிதாசன். தமிழ் உள்ள மட்டும் அவரின் பெயரையும், உலகில் கடைசி தமிழர் உள்ள மட்டும் அவரின் புகழையும் அழிக்க இயலாது. அவரின் கவிதையில் தமிழ் துள்ளும், புரட்சி கருத்துக்கள் அள்ளும்.பாரதிதாசன் அவர்கள்  இசையில் தேர்ந்த கவிஞர்; சிறந்த நாடக ஆசிரியர்; பத்திரிக்கையாளர் மற்றும்  எழுத்தாளர்; சுதந்திர போராட்ட வீரர்; திரைக்கதை ஆசிரியர்; பன்முக வித்தகர்."பாரதி  வழங்கிய ஞான ரதம், அவர்தந்த கண்ணன் பாட்டு, பாஞ்சாலி சபதம் ஆகியவற்றை விட உயர்வானது அவர் உருவாக்கி கொடுத்த கனக. சுப்புரத்தினமே" என்ற  புதுமை பித்தனின் வாக்கினில் பாவேந்தர் பாரதிதாசனின் உயர்வினை அறியலாம்.

விஞன் என்பவன் மொழியை லாவகமாக கையாளும் திறமை பெற்றவன் மட்டுமல்ல.அக்கவிஞன் சிந்தனையில் தோன்றிய கருத்துக்கள் சமூகத்தில் விதைத்த மாற்றம் என்ன என்ற அளவுகோல் கொண்டே அளக்க வேண்டும். தொலைநோக்கு கொண்ட புரட்சி கருத்துக்களை சொன்னதால் மட்டுமே பாரதிதாசனை நாம் கொண்டாடவில்லை. அந்த கருத்துக்கள் இக்காலத்திற்கும் எதிர்வரும் எல்லா காலத்திற்கும் பொருத்தமாக இருப்பதாலேயே அவர் கவிதைகளும், உயர் சிந்தனைகளும் இன்றும் போற்றப்படுகிறது.

நீடு துயில் நீக்கப் பாடி வந்த நிலா

காடு கமழும் கற்பூரச் சொற்கோ!

கற்பனை ஊற்றாம் கதையின் புதையல்

திறம் பாட வந்த மறவன் புதிய

அறம் பாட வந்த அறிஞன் நாட்டிற்

படரும் சாதிப் படைக்கு மருந்து!

மண்டும் மதங்கள் அண்டா நெருப்பவன்

அயலார் எதிர்ப்புக் கணையா விளக்கவன்

என்னென்று சொல்வேன் என்னென்று சொல்வேன்

தமிழால், பாரதி தகுதி பெற்றதும்

தமிழ் பாரதியால் தகுதி பெற்றதும்

எவ்வாறென்பதை எடுத்துரைக் கின்றேன்.

என்று பாரதியை தன்னுடைய பெயரில் மட்டும் அல்ல, தன்னுடைய தமிழாலும் போற்றியவர். கனக. சுப்புரத்தினம் என்ற தன் இயற்பெயரை துறந்து பாரதியின் மீது கொண்ட நட்பின் ஆழத்தால் பாரதிக்கு தாசன் அதாவது "பாரதியின் அடிமை" என்ற பெயரை விரும்பி ஏற்றவர். வள்ளுவன் காட்டும் "நெஞ்சத்து அகநக  நட்பதே  நட்பு" என்ற தூய நட்பின் இலக்கணத்தின் வழி ஒழுகியவர் என்றால் அது மிகையாகாது.

பைந்தமிழ் தேர்ப்பாகன், நீடுதுயல் நீக்க பாடி வந்த நிலா, காடு கமழும் கற்பூர செங்கோ என்று தமிழ் சமூகத்திற்கு பாரதியை அறிமுகம் செய்யும் தகுதி வாய்ந்த ஒரே கவிஞன் பாவேந்தர் மட்டுமே. மேற்கத்திய உலகில் ஷெல்லியும் கீட்சும் எவ்வாறு இரட்டை கவிஞர்கள் என்று அறியப்பட்டனரோ அது போலவே சம காலத்தில் வாழ்ந்த பாரதியும், பாரதிதாசனும் தமிழ் தாய் ஈந்த இரட்டை குழந்தைகள் என்றே சொல்லலாம்.

கவிஞருக்கே வாய்த்த உள்ளம் பிறர் நலம் பேணுவது. தன் சமூகத்தை முன்னேற்றப் பாதையில் அழைத்துச் செல்லும் கருத்துக்களை பாமரரும் அறியும் வண்ணம் தெளிவாய் உரைப்பது.

அதிகாலை தொடங்கி நாம் இரவு மட்டும்   

அடுக்கடுக்காய் நமதுநலம் சேர்ப்ப தல்லால்    

இதுவரைக்கும் பொதுநலத்துக்கு என்ன செய்தோம்?    

என்பதைநாம் நினைத்துப் பார்ப்பதுவு மில்லை.

என்று குடும்பவிளக்கில் பாரதிதாசன் கூறுவது இக்கணமே நாம் வாழும் இச்சமூகத்திற்கு நற்தொண்டுகள் புரிய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை ஒவ்வொருவருக்கும் நிச்சயம் விதைக்கும். நிகழும் ஓவ்வொரு மரணமும் நாம் நல்லது செய்வதற்காக உள்ள குறைவான கால அளவையே காட்டுகிறது என்பதையே "உதவாதினி ஒரு தாமதம் உடனே விழி தமிழா" என்று அறை கூவல் மூலம் அறிவிக்கிறார்."தன் பெண்டு தன் பிள்ளை சோறு வீடு சம்பாத்தியம் இவையுண்டு தானுண்டேன்போன் சின்னதொரு கடுகு போல் உள்ளங் கொண்டோன்" என்று சமுதாய சிந்தனை யற்று உள்ளோரை பழிக்கிறான். "வேடிக்கை மனிதரை போல வீழ்வேன் என்று நினைத்தாயோ" என்று பாரதி சுழற்றிய சொல் சட்டைக்கு சிறிதும் குறைவானதில்லை இவ்வரிகள்.

அவரது கவிதைகளில் மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே குலம், ஒரே இனம்  என்ற பொது நலம் எப்பொழுதும் மேலோங்கியே இருக்கும். செந்தாமரையை காணும் போதும் , கூட்டமான வெண்புறாக்களை காணும் போதும் சாமானிய கவிஞர் போல் அழகிய காட்சிகளை மட்டும் வர்ணனை செய்யாமல் மேலோர் கீழோர் என்று பிரிந்து கிடைக்கும் தமிழ் இனம் ஒன்று படவேண்டும் என்னும் உயர் சிந்தனையை அக்கவிதையை  படிப்பவருக்கும் கடத்துவார்.

இட்டதோர் தாமரைப்பூ

இதழ் விரித்திருத்தல் போலே

வட்டமாய் புறாக்கள் கூடி

இரையுண்ணும்; அவற்றின் வாழ்வில்

வெட்டில்லை; குத்துமில்லை;

வேறுவேறு இருந்து அருந்தும்

கட்டில்லை; கீழ்மேல் என்னும்

கண்மூடி வழக்கம் இல்லை!

இயற்கை அழகில் தன்னை மறப்பது கவிஞர்களின் இயல்பு. ஆனால், பாரதிதாசன் பசுமையான சோலையைப் பார்க்கும் பொழுது கூட அதனை உருவாக்கப் பாடுபட்ட தொழிலாளர்களின் நிலையை, துயரத்தை எண்ணிப் பார்க்கின்றார்.

சித்திரச் சோலைகளே உமைநன்கு

திருத்த இப்பாரினிலே - முன்னர்

எத்தனை தோழர்கள் ரத்தம் சொரிந்தனரோ

உங்கள் வேரினிலே 

என்று தொழிலாளர் படுத்துயரை எண்ணி துயரம் கொள்கிறார்.

சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல் என்ற நூலில் அவர் அந்த மலையின் இயற்கை காட்சியை கீழ் கண்டவாறு வர்ணிக்கிறார்.

குயில் கூவிக் கொண்டிருக்கும். அழகு மிக்க மயில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும். மணமிக்க காற்று குளிர்ச்சியாக வீசும். கண்ணாடி போன்ற தெளிந்த நீர் ஊற்றுகள் இருக்கும். பழ மரங்கள் நிறைய உண்டு. பூக்களிலே தேனீக்கள் இருந்து இசைபாடிக் கொண்டிருக்கும்.

அத்தகைய சஞ்சீவி மலை சாரலில் வஞ்சியும்,குப்பனும் காட்டு மூலிகையை  உண்டு உலகின் வாழும் மாந்தரின் பேச்சினை கேட்கும் திறம் பெறும் போது, ஆங்கிலேயேர்  ஒருவர்  சொல்வது போல் அமைந்த இந்த பாடலில் சாதி சமய வேறுபாடுகளையும் அவற்றை பின்பற்றும் சமூகத்தை சாடுகின்றார். கிட்டத்தட்ட 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் சாதி கொடுமையும், தீண்டாமையும் புரையோடிய இச்சமூகத்தில் புராணங்களையும், இதிகாசங்களையும் எள்ளி நகையாடும் நெஞ்சுரமும், கொண்ட கொள்கை மாறாமல் நிற்கும் தனித்திறனும் , சொல்வன்மையும், ஆழ்ந்த கருத்துக்களை பாமரரும் விளங்கும் வண்ணம் எளிய நடையில் சொல்லும் திறனும் பாவேந்தர் அவருக்கே உரியது.

நாவலந்தீவு நமைவிட்டுப் போகாது

வாழ்கின்றார் முப்பது முக்கோடி மக்களென்றால்

சூழ்கின்ற பேதமும் அந்தத் தொகையிருக்கும்

ஆகையால் எல்லோரும் அங்கே தனித்தனிதான்

ஏக மனதாகி அவர் நம்மை எதிர்ப்பதெங்கே?

பேதம் வளர்க்க பெரும் பெரும் புராணங்கள்

சாதிச் சண்டை வளர்க்க தக்க இதிகாசங்கள்!

கட்டிச் சமூகத்தின் கண்ணவித்து தாமுண்ணக்

கொட்டி அளக்கும் குருக்கள் கணக்கற்றார்

தேன்சுரக்கப் பேசிஇந்து தேசத்தைத் தின்னுதற்கு

வான்சுரரை விட்டுவந்த பூசுரரும் வாழ்கின்றார்;

கவிஞர் கண்ணதாசனும் அவர் பின் வந்த கவிஞர்களும் பாரதிதாசனிடம் இருந்து தமிழ் சொற்களையும், அவர்தம் உயரிய கருத்துக்களையும் கடன் பெற்றே தமிழ் சமூகத்திற்கு அளித்தனர் என்பதே உண்மை. பாரதிதாசன் என்ற தமிழ் அன்பனுக்கு தானும் அன்பன் என்று உரைத்து கவிஞர் தி.ராஜகோபாலன் தன் பெயரை "கனக சுப்பு ரத்தின தாசன்" என்று பொருள் வருமாறு "சுரதா" என்று பெயர் சூட்டிக் கொண்டார். பாரதிதாசனின் கவித்திறனே இத்தகைய ஒரு தாக்கத்தை உண்டு செய்திருக்க முடியும் என்பதில் இருவேறு கருத்துக்கள் எழுவதற்கு வாய்ப்பேயில்லை.

கடவுள் பெயராலும் விதியின் பெயராலும் பாட்டாளிகளை ஏமாற்றும் கயவர்களைக் கடிந்து கொள்ளும் பாவேந்தர், அவர்களுக்கு ஓர் எச்சரிக்கையையும் விடுக்கின்றார். அதில், ஏழைகளின் இரத்தம் கொதிப்பேறும் முன் குவித்து வைத்திருக்கும் சொத்துக்களைத் தொழிலாளர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்கிறார்.

செப்புதல் கேட்பீர் - இந்தச்

செனத் தொழிலாளர் மிகப் பலர் ஆதலின்

கப்பல்களாக - இனித்

தொழும்பர்களாக மதித்திட வேண்டாம்

இப்பொழுதே நீர் - பெறு

இன்பம் விளைத்திட உங்களின் சொத்தை

ஒப்படைப்பீரே - எங்கள்

உடலில் இரத்தம் கொதிப்பேறு முன்பே

காட்டை நாடாக்கினோமே! கழனி திருத்தி உழவு செய்தோமே! நாடுகளைப் படைத்தோமே! அங்கு நான்கு திசைகளிலும் வீதிகள் வகுத்தோமே! வீடுகள் கட்டினோமே! மலையைப் பிளந்தோமே! கடலைத் தூர்த்தோமே! கப்பல்கள் செலுத்தினோமே! தொழிலாளராகிய நாங்கள் படைத்ததல்லவா இந்த உலகம் என்று கேட்கின்றனர் புரட்சிக்கவிஞர் கண்ட தொழிலாளர்கள். இந்த வரிகள் பாரதிதாசன் எழுதிய "தொழிலாளர் விண்ணப்பம்" என்ற கவிதைகள் காணப் பெறுகிறது. "வலியோர் சிலர் எளியோர் தம்மை வதையே புரிகுவதா" என்று திராவக சொல்லெடுத்து இச்சமுதாய நிலையை சுட்டினார்.

புதுவினை செய்க அஃது

பொதுநலம் ஆதல் வேண்டும்

இதுசெய்க போர்கள் இல்லை

இன்ப நல்லுலகைக் காண்பாய்

புதிய புதிய பொருள்கள் பல படைக்க வேண்டும். அந்தப் பொருள்கள் அனைத்தும் பொதுநலத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற சீரிய  கருத்தைச் சொன்னார் பாரதிதாசன்.

ரதிதாசன் பெரியார், பாரதி என்று இருவேறு பெரிய ஆளுமைகளுடன் நட்புறவு கொண்டிருந்தார். முன்னவர் பெண் விடுதலை, விதவை திருமணம், சுயமரியாதை கருத்துக்களுக்கு வித்திட்டவர். பின்னவர் அவருக்கு தமிழ் பற்றை ஊட்டியவர்.

"பெண்ணுக்கு பேச்சுரிமை வேண்டாம் என்கின்றீரோ மண்ணுக்கும் கேடாய் மதித்தீரோ பெண்ணினத்தை"

"பெண்ணடிமை தீருமட்டும் பேசும் திருநாட்டு மண்ணடிமை தீந்துவரல் முயற்கொம்பே”

என்று பெண்விடுதலையை பாடியவர். விதவையின் நிலையை இவ்வாறு உரைத்தார்.

கோரிக்கை அற்றுக் கிடக்குதண்ணே  இங்கு

வேரிற் பழுத்த  பலா-மிகக்

கொடியதென் றெண்ணிடப் பட்டதண்ணே குளிர்

வடிகின்ற வட்ட நிலா!

கவிஞர் பாடு பொருளின் உணர்வை வாங்கி கவி புனைவது என்பது பாரதிதாசனின் தனி திறன். கைம்மை பெண்டிர் படும் துயரை தன் துயராய் எண்ணும் உள்ளம், அன்னை மனம் வாய்த்தவருக்கே அது சாத்தியம். 

பொதுவுடைமை என்பது எல்லாரும் எல்லாமும் பெற வேண்டும். ஆண்டான் - அடிமைச் சிந்தனை மாறவேண்டும். ஏழை - பணக்காரன் நிலை மாற்றம் பெறவேண்டும். ஏழை என்றும் பணக்காரன் என்றும் பாகுபாடு இருக்கக் கூடாது என்பதை,

ஓடப்பராய் இருக்கும் ஏழையப்பர்

உதையப்பர் ஆகிவிட்டால் ஓர்நொடிக்குள்

ஓடப்பர் உயரப்பர் எல்லாம் மாறி

ஒப்பப்பர் ஆகிவிடுவார் உணரப்பா நீ

என்ற பாடலின் மூலம் ஒத்த நிலை ஏற்பட வேண்டும் என்று கூறுகின்றார்.

பாரதிதாசன் காற்றினை சுவாசித்தவன் அல்ல, தமிழினை சுவாசித்தவன், தமிழ் இயக்கம் என்ற நூலில்

கமழும் உன் தமிழினை உயிரென ஓம்பு

காணும் பிற மொழிக ளோவெறும் வேம்பு

தனித்தியங் கும்தன்மை  தமிழினுக் குண்டு

தமிழே ஞாலத்தில் தாய்மொழி பண்டு

என்றே உணர்ச்சி ததும்ப உரைக்கும் போது தமிழர் என்ற பெருமித உணர்வு நமக்குள்ளும் கொப்பளிக்கும்.

புரட்சி கவி என்னும் இலக்கியத்தில் சூரியனை இருள் அழியாக்க முடியதை போல, சேறு செந்தாமரை வாசத்தை மறைக்காதது போல தமிழ் வாழ்வாங்கு இவ்வையகத்துள் வாழும் என்று முழங்கினார். 

காரிருளால் சூரியன்தான் மறைவ துண்டோ?

  கறைச்சேற்றால் தாமரையின் வாசம் போமோ?

பேரெதிர்ப்பால் உண்மைதான் இன்மை யாமோ?

   பிறர்சூழ்ச்சி செந்தமிழை அழிப்ப துண்டோ?

தாய்மொழியின் வீழ்ச்சி என்பது இனவியல், வாழ்வியல், பொருளாதாரம், நிலவியல், பண்பாட்டியல் என்று அனைத்து வீழ்ச்சிகளுக்கும் முதல் படி என்பதை பாவேந்தர் நன்கு உணர்ந்திருந்தார். அந்த தெளிவை, அணையா தீயான தமிழ் உணர்வை தமிழ் சமூகத்திற்கும் கடத்தியவர் அவர். 

தமிழறிந்த தால் வேந்தன் எனை அழைத்தான்

   தமிழ்க்கவியென் றெனைஅவளும் காத லித்தாள்!

அமுதென்று சொல்லுமிந்தத் தமிழ்என் னாவி

   அழிவதற்குக் காரணமா யிருந்த தென்று

சமுதாயம் நினைத்திடுமோ? ஐயகோ! என்

   தாய்மொழிக்குப் பழிவந்தால் சகிப்ப துண்டோ?

உமைஒன்று வேண்டுகின்றேன் மாசில் லாத

   உயர்தமிழை உயிர்என்று போற்று மின்கள்!


காற்செருப்பை பிறனொருவன் கழிவிடத்தில் தள்ளிடினும் பொறாத உள்ளம் 

மேற்படுத்தும் எவற்றினுக்கும் பெறப்பட்ட தன மொழியை தமிழை தீயோர் 

போற்றுதற்குரிய பொதுவினின்று நீக்கி வைத்தால் பொறுப்பதுண்டோ

என்ற பாவேந்தரின் வினாவிற்கு எந்த மொழியிலும் மறுப்பளிக்க இயலாது. 

பாரதிதாசன் புதியதோர் உலகை தோற்றுவிக்க தோன்றிய போராளி. கவிதை தமிழில் இருந்த இருள் காட்டை  அழித்த நிலா. குடும்ப விளக்கெனும் வெளிச்சத்தை ஏற்றி உறவுக்கு ஒளி கொடுத்தவர். மக்களுக்கு என்று எளிய நடையில் தமிழில் கவி  சிற்பம் வடித்த "சொல்" வேந்தர். தமிழினத்தை பிடித்திருந்த சாதியெனும் பேயையும், மூட நம்பிக்கை என்ற பேதமையையும், மதம் என்ற மதிமயக்கத்தையும் உடைத்தெறியும் அருமருந்தாய் தோன்றியவர்.பெண்ணடிமை என்னும் பெரும் நஞ்சையும், கைம்மை பெண்டிர் படும் பெரும்துயரையும் பொசுக்கிய தீப்பொறி. அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் நாம் வாழவில்லையென்றாலும் அவர் எழுதிய அர்த்தம் தோய்ந்த கவிதைகளையும், புதினங்களையும் வாசித்து நற்றமிழுக்கு தொண்டாற்றுவதே நாம் அவருக்கு செய்யும் சிறந்த அஞ்சலியாய்  இருக்க முடியும். பாரதிதாசனின் தமிழில் திளைப்போம், அவர் நினைவினை போற்றுவோம்.

முகநூலில் பாரதிதாசன் தமிழ் மன்ற பக்கத்தில் இணைத்து கொள்ள கீழே உள்ள இணைப்பை சொடுக்கவும். 

https://www.facebook.com/groups/PuratchikkavignarBharathidasanTamilMandram/?multi_permalinks=1318874164977106%2C1317434275121095%2C1316104361920753%2C1315632031967986%2C1315225585341964&notif_id=1588273203878518&notif_t=group_activity



புதன், ஏப்ரல் 29, 2020

அன்றாட வாழ்வில் நகைச்சுவை


வாழ்க்கை என்பதை "என்ன படிக்கற? என்ன வேலை? கல்யாணம் ஆயிடுச்சா? எத்தனை குழந்தைங்க? ரிட்டையர் ஆயாச்சா? போய்ட்டாரா?  என்ற ஒரு சில கேள்விகளில் அடக்கிவிடலாம். சாமானிய வாழ்க்கை வாழவே இங்க நொந்து நூடுல்ஸ் ஆக வேண்டி இருக்கு. சரித்திரம் படைக்கறதெல்லாம் வெறும் கனவு தான். சாமானிய வாழ்க்கைனா பெரும்பாலும் ஒரு இரண்டாம் தரக் காலேஜில் இன்ஜினியரிங் படிச்சி, ஏதோ விசா கிடைச்சா போதும்னு அமெரிக்காவோ ஆஸ்திரேலியாவோ வந்து புரியாத ஒரு மேற்படிப்பை படிச்சி ஒப்பேத்தி, ஒரு வேலை நமக்கு பிடிக்கிதோ இல்லையோ கிரீன் கார்டு ஸ்பொன்சர் பண்ணுவாங்கன்னு அதை வாங்கி, வீட்ல பார்க்கிற வரனுக்கு தலை ஆட்டி, குழந்தைகளை பெற்று வளர்த்து, புரியாத ஜாவா எல்லாம் படிச்சி, டொக்கு டொக்குனு ஒரு சில ப்ரோக்ராமை கம்ப்யூட்டர்ல தட்டி, ட்விட்டர்ல நாலு கருத்து சொல்லி, டிக் டாக்ல ரெண்டு சிரிப்பு சீனை பார்த்து, எப்பவுமே போனும் கையுமாவா இருக்கீங்கன்னு நம்ம குழந்தைகளை போன் போட்டு திட்டி வாழறது தான் சாமானிய வாழ்க்கை.   

ஒரு பாடி பில்டர் எப்படி சாம்பார் வாளியை பிடித்து தூக்கி கொண்டு வருவது போல கையை வைத்து கொண்டு வருவாரே, அதே போலவே கண்ணுக்கு தெரிஞ்ச பல அலங்காரங்களும், கண்ணுக்கு தெரியாத பல அழுகைகளும் நிறைஞ்சதே சாமானிய வாழ்க்கை. முதல்ல நம்ம துணையவே எடுத்துக்குவோம். எல்லாருக்கும் கடவுள் வெறும் துணையை மட்டுமே செலக்ட் பண்ற ஒரே ஒரு பொறுப்பை தான் கொடுத்திருக்கார் என்பதே அவரின் பெருங்கருணை. ஒரு வேளை அம்மா, அப்பா, தம்பி, தங்கை, சொந்த பந்தங்களை செலக்ட் பண்ற பொறுப்பை கொடுத்திருந்த இந்த குடும்ப நல கோர்ட் எல்லாம் எவ்ளோ பிசியா இருக்கும்னு யோசிச்சு பார்த்தா கூட தலை சுத்துது. நாம துணையிடம் என்ன தகுதி, பொருத்தம் எல்லாம் இருக்கணும்னு எதிர் பார்க்கிறோமோ அதை எல்லாம் ஒரு தாள்ல எழுதி கிழிச்சி போட்டுடனும், அதோட நிறுத்திடாம அந்த கிழிந்த தாள்களை நெருப்புல பொசுக்கணும். அந்த சாம்பலை தண்ணீர்ல கலக்கணும். அந்த தண்ணீரை பாலைவனத்துல போய் ஊத்திடனும் ஏன்னா "எது கிடைக்கணுமோ அது கிடைக்காம போகாதுன்னு, எது கிடைக்க கூடாதோ அது கிடைக்காது" அப்படின்னு ஒரு மகான் சொன்ன மாதிரி பிரச்சனை இல்லாத பிக்கல் பிடுங்கல் இல்லாத இடம் வேணும்னு நினைச்சா கண்டிப்பா பயங்கர பிரச்சனைகள் நிறைந்த வாழ்க்கை துணையை தான் கடவுள் கொடுப்பார். அன்பான, அனுசரனையான துணை வேணும்னா நீங்க நினைச்சா கண்டிப்பா நீங்க யூகிச்சிருப்பிங்க அதற்கு நேர்மறையான ஆளை தான் கண்டிப்பா உங்களுக்குன்னு ஸ்பெஷலா அனுப்பி  வைப்பர். கடவுள் ஒரு துரித உணவகத்தில் பணிபுரியும் சர்வர் மாதிரி. நாம பரோட்டா-ன்னு சொன்ன  அவருக்கு போண்டா-ன்னு காதுல விழும். நாம  "இட்லின்னா, என்னது சட்னியா கேக்கறன்னு" சட்டி நிறைய கொடுத்து அனுப்புவான். ஏன்னா சாமானியன் வாழ்க்கை டிசைன் அப்படி.

சரி துணை அமைஞ்சது அமைஞ்சிடுச்சு எப்படியாவது சரிக்கட்டி வாழ்க்கை என்னும் வண்டியை  ஓட்டுவோம்னு பார்த்தா அதுவும் பொருத்தம் இல்லாத இரட்டை வண்டி சவாரி மாதிரி தான் போகும் - நாம ஒரு திசையிலே போகணும்னு நினைக்கும் போது அது வேற ஒரு திசையிலே நம்மள கூட்டிகிட்டு போயிடும். உதாரணமா நாம சண்டை போடறோம்னு வெச்சுக்கோங்க அவங்களும் திருப்பி சண்டை போட்டு, பத்து வருஷம் முன்னாடி ஒரு மே மாசம் போட்ட சண்டையில நாம அவங்களை என்ன சொன்னோம்னு ஞாபகம் வெச்சி அதை சொல்லி காமிச்சு மறுபடியும் அதே விஷயத்துக்காக கோல்டன் ஜூப்லி கண்ட படம் மாதிரி நூறாவது முறையா கோவிச்சிக்கிட்டு பேசாம இருக்கறது ஒரு ரகம்னா, அமைதியா இருந்துட்டு அடுத்த ஒரு வாரம் இரவு உணவுக்கு உப்புமா மட்டும் சமைச்சி போட்டு, ஏதாவது ஒரு பெரிய செலவை நம்ம கிரெடிட் கார்ட்ல இழுத்து விட்டு  அமைதியா அகிம்சை முறையில போராடி நம்மள அவங்க வழிக்கே கொண்டு வரது வேறு ரகம். என்ன, அஹிம்சை முறையில் நமக்கு எப்பவுமே அடி ரொம்ப ஜாஸ்தியா இருக்கும். சண்டையில கிழியாத சட்டை ஏதுன்னு வடிவேலு எக்ஸ்பிரசனை கொடுத்து கடைசிலே மதபோதகர்கள் உணர்த்தாத சரணாகதி தத்துவத்தை உணர்ந்து சரண்டர் ஆகறதை தவிர வேறு வழி எதுவும் இல்ல.

சரி "மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்" அப்படின்னு கண்ணதாசன் வரிகளை நினைச்சு மனசை தேத்திகிட்டு நாம அடுத்து அதிக நேரம் பார்க்கற பழகற ஆபிஸ் மனைவி அதாங்க நம்ம மேனேஜர் எப்படி பட்ட ஆளுன்னு பார்த்தா, மனைவியவே நமக்குன்னு செஞ்சி அனுப்புன கடவுள் இது தான் நல்ல வாய்ப்புன்னு ஏடாகூடமான வில்லத்தனமான மேனேஜரை கொடுத்து நம்மள வெச்சு  செய்வாரு. நாம வருஷ இறுதியில் நம்ம மானேஜர் எதிர் பார்க்கும் டார்கெட்டை அடைந்தாலும்  "இந்த வருஷம் நம்ம பிசினஸ் கொஞ்சம் வீக்கா இருந்ததால இந்த வருஷம் எல்லா டிபார்ட்மெண்ட்லேயும் போனஸ், இன்க்ரீமெண்ட் எல்லாம் கம்மி பண்ணிட்டாங்க அதனால உங்களுக்கு இந்த வருஷம் இன்க்ரீமெண்ட் இல்லை போனசும் போன வருஷத்தோட ரொம்ப கம்மி" அப்படின்னு நோ பால் போடுவார். ஒருவேளை பிசினஸ் நல்லா போனாலும்  இந்த வருஷம் நீங்க கொடுத்த வேலைகளை பண்ணீங்க. ஆனா நீங்களே சுயமா எந்த முயற்சியும் எடுத்து தனிச்சு உங்களுக்குன்னு ஒரு அடையாளத்தை நிறுவலை. ஆனா ஏதோ உங்களுக்காக பேசி போனசும் இன்க்ரீமெண்ட்டும் கொடுத்திருக்கேன்னு பந்தா விடுவார். சரி ஏதோ பெரிசா பண்ணிருப்பாருன்னு ரெண்டையும் கூட்டி கழிச்சு பார்த்தாலும் போன வருஷம் கொடுத்த அதே அளவு பணமே தான் வந்திருக்கும். எப்படி, ஒரு கயித்தில, கேரட்டை கட்டி அதை காட்டி காட்டி  ஒரு முயலை ஓட வைப்போமோ, அதை போலவே உங்களுக்கு கண்டிப்பா அடுத்த வருஷம் ப்ரமோஷன் இருக்குன்னு சொல்லி சொல்லியே வேலை வாங்கறது,  இந்த வார இறுதியில்  உங்களுக்கு வேலை இருக்கு, எங்கேயும் போய்டாதீங்க அப்படின்னு நாம குடும்பத்தோட ஊருக்கு போக பிளான் செய்திருக்கிற வார இறுதியில்  திடீர்னு வேலையை சொல்றது, நாம வீட்லேர்ந்து வேலை செஞ்சா என்ன காலை 10:15 லேர்ந்து 10:20 வரைக்கும் உன்னை ஆன்லைன்ல காணோம், இனிமேல் வீட்லேருந்து வேலை எல்லாம் செய்ய பர்மிசன் இல்ல அப்படின்னு  சொல்லி படுத்தறதுன்னு பல விதமான டார்ச்சர் டெக்னிக்கை  கையிலேயே வெச்சிட்டு சுத்தற ஆளு தான் நமக்குன்னு வாய்க்கற மானேஜர்.

அப்படிப்பட்ட தயாள உள்ளம் கொண்ட நம்ம மானேஜருக்கு, அவரு என்ன சொன்னாலும், செய்தாலும் "சார் எங்கேயோ போயிட்டீங்க சார், உங்க ஓவ்வொரு செய்கையிலும் ஒரு உள்ளர்த்தம் இருக்கு சார்" அப்படின்னு அபூர்வ சகோதரர்கள் படத்துல ஜனகராஜ் கூடவே வர ஆர்.எஸ். சிவாஜி மாதிரி, நம்ம மானேஜர் கூடவே வந்து அவரோட வலது கையா செயல்படற நம்ம டீம் மெட்டை சமாளிப்பதும், ஒரு நல்ல பாம்போட குடும்பம் நடத்தறதும்   ஒண்ணுதான். சாமி வரம் கொடுத்தாலும் பூசாரி வரம் கொடுக்காத மாதிரி, நாம ஒரு ஐடியா சொன்னாலும் அதுல சொத்தை சொள்ளை  சொல்லி குற்றம் கண்டுபிடித்த பேர் வாங்கும் நக்கீரப் பரம்பரையை சேர்ந்த நம்ம டீம்மெட், எனக்கு ஒரு கண்ணு போனாலும் உனக்கு ரெண்டு கண்ணும் போகணும்னு நெனைக்கற தாராள மனசுக்கு சொந்தக்காரர். இந்த பிக்கல் பிடுங்கலை எல்லாம் சமாளிச்சு சமாளிச்சு நமக்கு வர பக்குவம் இருக்கே இது போதி மரத்துக்கு அடியிலே கூட நமக்கு கிடைக்க பெறாத ஞானம்.

சரி, வீடு, ஆபிஸ் விட்டுட்டு நம்ம நண்பர்கள் எப்படின்னு பார்த்தா, அந்த உறவும் ஒரு இடியாப்ப சிக்கல் தான். சரி, நாம யாரோடவாவது கொஞ்சம் க்ளோசா பழகினா, மற்ற நண்பர்கள் கோபித்து கொள்வார்கள். அந்த அளவுக்கு மன முதிர்ச்சி இல்லாத நண்பர்களை ஏன் வெச்சிக்கறிங்கன்னு கேக்கறவங்களுக்கு ஒண்ணே ஒண்ணு தான் சொல்ல முடியும் "நட்பை கூட கற்பை போல எண்ணுவேன்" அப்படின்னு படத்துல வேணா பாட்டு பாடலாம். ஆனா நிஜத்துல நண்பர்களுடன் பழகுதல் என்பது "கம்பி மேலே நடப்பது மாதிரி. கரணம் தப்பினா கலகம் தான்". சரி, யாரோடயும் நெருங்கி  பழகலைன்னாலும் நீங்க ரொம்ப சீரியஸ் டைப் அப்படின்னு முகத்துக்கு நேரே அடிச்சி விடற ஆட்கள் உண்டு. குத்துமதிப்பா  என்ன சொல்றாங்கன்னா நீங்க பெரிய "முசுடு" அப்படிங்கறதை தான். சரி, நாம எல்லாரோடையும் சகஜமா இருப்போம்ன்னா தேவை இல்லாத அட்வைஸ் எல்லாம் நமக்கு சொல்லி நம்ம காது புண் ஆகறது எல்லாம் கண்டிப்பா நடக்கும். ஒத்த அலைவரிசை உள்ள நண்பர்கள் கிடைப்பதெல்லாம் வரம்.  "முகநக நட்பதே நட்பு" என்ற அளவில் வெறும் வாய் ஜாலம், புகழ்ச்சி, வார்த்தை அலங்காரம் என்பதோடு ஐசியூ-வில் உள்ள கோமா பேஷண்ட் மாதிரி இருந்தும் இல்லாமல் இருப்பதே நட்பு என்று ஆகியுள்ளது. இதில் நகைச்சுவை என்பது இன்றளவில் கேளிக்கை, பண்டிகை கொண்டாட்டம், பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம் என்ற அளவில் நின்று விட்டது.

சிறு வயதில் உறவுகளின் இடையே நிகழ்ந்த நகைச்சுவை நிகழ்வுகளுக்கு பஞ்சமே இல்லை. பெரும்பாலும் அந்த வயதில் ஏற்பட்ட நகைச்சுவை அனுபவங்கள் பசுமரத்து ஆணி போல மனதில் பதிவதால் அவை நினைத்து நினைத்து மீண்டும் ரசிக்கும் அனுபவத்தை தருகின்றது.

கேள்வி
குளிர்ந்த நீர் தானே ஏன்
வேர்கிறது பாட்டிலுக்கு

இந்த ஹைகூவை எழுதியது என் தங்கை. அவள் இதை ஒரு சிறிய தாளில் எழுதிய பின், அந்த கவிதையை படிப்பதற்காக என் தந்தையாரிடம் நீட்டினாள். கவிதை என்றால் யார் எழுதியது என்று முதலில் பார்ப்பது இயல்பு தானே. அவரும் கடைசி வரியை படித்துவிட்டு "ஓ, யாரோ டிலுக்கு என்பவர் எழுதியதா இந்த கவிதை" என்றிருக்கிறார். ஏனென்றால் இடப் பற்றாக்குறை காரணமாக பாட்டிலுக்கு என்ற வார்த்தையில் "பாட்" என்பதை மேல்வரியிலும் "டிலுக்கு" என்பதை கீழ்வரியிழும் எழுதி இருந்தாள். டிலுக்கு என்பது கவிஞரின் பெயர் என்று தந்தை நினைத்ததால் வந்த குழப்பம். அவளை அது முதல் கவிஞர் டிலுக்கு என்று அன்புடன் அழைத்து மகிழ்ந்தோம் என்பது தனிக் கதை. ஒரு முறை சேட்டை செய்த  எனது 4 வயது தம்பியை பார்த்து என் தாயார், நீ இன்னும் ஏதாவது சேட்டை செய்தால் மறுபடியும் பள்ளியில் கொண்டு சென்று விட்டுவிடுவேன் என்று மிரட்டினார். எல்.கே.ஜி. வகுப்புகள் அப்பொழுதெல்லாம் அரை நாள் மட்டுமே நடக்கும். அரை நாள் பள்ளி முடித்து வீட்டுக்கு வந்திருந்த அவன் வழக்கம் போல் ஏதோ சேட்டை செய்து கொண்டிருந்தான். இதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த என் தங்கை சிறிது நேரம் கழித்து அவன் மேலும் ஏதோ ஒரு சேட்டை செய்யவே என் தாயார் சொன்னதை மனதில் வைத்து யூனிபார்ம் கூட அணிவிக்காமல் அப்படியே வீட்டில் அணிந்திருந்த உடையுடன் அவனை நடந்தே செல்ல கூடிய அளவு வீட்டிற்கு அருகிலேயே  உள்ள பள்ளிக்கூடத்தில் கொண்டு சென்று  விட்டு விட்டு வந்து விட்டாள். சிறிது நேரம் கழித்து வீட்டு வேலைகளை முடித்து விட்டு வந்த என் தாயார்,  "எங்கே உனது தம்பி?" என்று என் தங்கையிடம் கேட்கும் போது அவள் "அவனை நீ கூறியது போல பள்ளியில் விட்டுவிட்டு வந்து விட்டேன்" என்று கூறினாள். அனைவரும் அடித்து பிடித்து பள்ளியை அடைந்து  அவன் வகுப்பிற்கு சென்று அவனையும் அவனை விட மிகவும் குழப்பத்தில் இருந்த அவனுடைய ஆசிரியையும்  கண்டு, விஷயத்தை கூறிய பிறகே ஆசிரியர் நிம்மதி அடைந்தார். இன்று தம்பி பெரிய வேலையில் இருந்தாலும் வெறும் பனியன் மற்றும் கால்சட்டை  மட்டுமே  அணிந்து அவன் பள்ளி சென்ற கோலத்தை இப்போதும் அவனுடைய ஆசிரியை நினைவு கூர்ந்து  சிரிப்பலையில் ஆழ்வது வழக்கம்.

இன்று இருக்கும் வாழ்க்கை சூழலில் கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்கு செல்ல வேண்டிய கட்டாயம். பிள்ளைகள் என்றால் பெரும்பாலான வீடுகளில்  ஒன்றுடனோ அல்லது இரண்டு குழந்தைகளுடனோ நிறுத்தி விடுவது வாடிக்கை. அந்த குழந்தைகளும் மொபைல், டிவி, எலெக்ட்ரானிக்ஸ் என்று பல்வேறு தொழில்நுட்ப சாதனைகளுக்கு தத்துக் கொடுக்கப்பட்டு நாட்கள் பலவாகிறது. வெளிநாடுகளில் வாழும் பதின்பருவ குழந்தைகள் தாய் தந்தையருக்கு பெரும்பாலும் ஹாய் ஹலோ  சொல்வதையே இன்று பெரியதாக எண்ண வேண்டியதாய் இருக்கிறது. அப்படி ஒரு வேளை அவர்கள் நம்மிடம் முகம் கொடுத்து பேசினார்கள் என்றால் விலையுர்ந்த பொருட்கள், எலக்ட்ரானிக் பொருட்கள் என்று ஏதேனும் கோரிக்கை இல்லாமல் போகாது. சிறு குழந்தைகள் என்றால்  அவர்களை பியானோ கிளாஸ், பாட்டு கிளாஸ், நடனம், ஓவியம், தமிழ் வகுப்பு என்ற பல வகுப்புகளுக்கு அழைத்து சென்று பெரும்பாலும் நாளைய வாழ்க்கையை பற்றிய பயத்துடனே  நமது குழந்தைகளை வளர்த்து வருகிறோம்.ஆனா இந்த காலத்து குழந்தைகள் பயங்கர ஸ்மார்ட். நான் என் பொண்ணு கிட்ட "நல்லா படிச்சு நல்ல வேலைக்கு போனாதான் நிறைய பணம் சம்பாரிச்சு நல்லா சந்தோஷமா இருக்க முடியும்னு" தெரியாம ஒரு அறிவுரை சொன்னேன். உடனே என் பொண்ணு "இப்பவே நான் சந்தோஷமா தான் இருக்கேன். கஷ்டப்படாம இப்பவே கிடைக்கிறதை ஏன் கஷ்டப்பட்டு  வாங்கணும்னுகிறேன்னு" என்னையே மடக்கிட்டா.  

ஆபிஸ்லயும் டம்மி பீஸ் என்று பெயர் வாங்கி, வீட்லயும் ஒண்ணும் தெரியாதவங்கன்னு பெயர் எல்லாம் வாங்க வேண்டாம், நாம என்ன தான் உலக வங்கியோட சேர்மனா இருந்தாலும் நமக்கு அது நான் வீட்டுக்குள்ள பேரு. வெளியூர்ல இருக்கறதால உறவு என்பதை விட நட்பு என்பது தான் அதிகம் சாத்தியம் ஆகிறது. ஆனா நட்பு என்பதும் பெரும்பாலும் மேம்போக்காகவே அமைகிறது. ஒத்த அலைவரிசை உள்ள ஆட்களின் சந்திப்பு என்பது அத்தி பூத்தார் போல எப்பொழுதேனும் நிகழ்கிறது. ஆனாலும் தூரம், நட்பு வட்டம் என்பதை பொறுத்து அந்த உறவும் தொடரமுடிவதில்லை பெரும்பாலும். 

அப்போ ஒரு தனி மனுஷன் சந்தோஷமா இருப்பது வெறும் தூங்கு போது மட்டும் தானா என்றால் கண்ணதாசனின் இந்த பாடல் வரிகள் தான் நினைவுக்கு வருகிறது.  

கண்ணை விழித்திந்தக்
காசினியைப் பார்க்குங்கால்
என்ன துயர்வருமோ
எங்கெங்கே அடிவிழுமோ
காதல் வருமோ
காதலுக்குத் தடைவருமோ
மோதல் வருமோ
முறைகெடுவார் துணைவருமோ?
நன்றியிலா நண்பர்கள்தாம்
நாற்புறமும் சூழ்வாரோ
நலமிழந்த பெண்ணொருத்தி
நாயகியாய் வருவாளோ
செய்யத் தொழில்வருமோ
திண்டாட்டந்தான் வருமோ
வெய்யில் அழைத்துவரும்
வியர்வையிலே நீராடி
"ஐயா பசி" என்
றலைகின்ற நிலைவருமோ?
என்ன வருமென்று
இப்போது யாரறிவார்
அவனை எழுப்பாதீர்
அப்படியே தூங்கட்டும் !

ஒரு மொட்டு மலர்வது எவ்வளவு இயற்கையானதோ, அதை போலவே  தினமும் நகைச்சுவை என்ற தென்றல் நம்மை தொட்டுச் செல்லும். அதை இனம் கண்டு அனுபவிக்கும் பழக்கத்தை மட்டுமே நாம் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். முதலில் நம்மை நாமே குடும்ப தலைவன் அல்லது தலைவி  அல்லது அலுவலகத்தில் இந்த பதவியில் இருப்பவர் என்று சீரியஸான ஒரு வட்டத்தில் நிறுத்தி பார்க்கும் வழக்கத்தை விட வேண்டும். வாழ்க்கை பயணம் இலகுவாக, நாணல் போன்ற குழைவு வேண்டும் ஒருவர் மனதில். அந்த குழைவை ஒரு சிறிய நகைச்சுவை துணுக்கோ அல்லது ஒரு அனுபவமோ தர முடியும்.  அஞ்சு ரூபா பெறாத ஐடியா எல்லாம் நம்ம மேனேஜருக்கு தோணும் போது, "செம ஐடியா சார், இதை நம்ம டீம் மெட், (அதாங்க நம்மை சிக்கலில் மாட்டி வைக்கும் அன்பான டீம்மேட்)  அழகா செஞ்சு தருவாருன்னு. எனக்கெல்லாம் கூட அந்த அளவுக்கு செய்ய வராது" என்று அவருக்கும் வேலையை இழுத்து விட்டால் ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்களை அடித்தார் போல அசுர வெற்றி. "சிங்க நடை போட்டு சிகரத்தில் ஏறு" என்று பின்னணி இசை அன்று முழுவதும் நமது காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும் என்பது  சர்வ நிச்சயம்.  மனைவி சமைத்த உப்புமாவை ரசித்து சாப்பிட்டு விட்டு "எங்க அம்மாவை அல்லது சமையல் தெரிந்த ஆளை கொஞ்ச நாள்  வர சொல்லேன். இந்த அழகான உப்புமா செய்தே சிவந்த கைகள் கொஞ்ச நாள் ஒய்வு எடுக்கட்டும். எத்தனை வேலைகளை நீயே இழுத்து போட்டுச் செய்வாய்" என்று நேர்த்தியாய் பேசுபவர்- வாழ்க்கையையும், உப்புமா சாப்பிட்டதால் செத்து போன நாக்கையும் ஒரே நேரத்தில் தூக்கி நிறுத்தும் வித்தையை அறிந்தவர். அவர் ஒரு நாளும் சோர்ந்த முகத்தோடு உறங்கச்  செல்வதில்லை என்பதை மட்டும் உறுதியாக சொல்லலாம். பத்தாவது திருமண நாள் கொண்டாட்டத்திற்கு அழைக்கும்  நண்பரிடம்  உனக்குன்னு ஒரு கஷ்டம் வந்தா அதில் பங்கேற்க நான் வரமாட்டேன்னா என்ன? என்று இருவர் மனைவியும் அருகில் இல்லாமல் இருக்கும் வேளையில் தனியாக அவரிடம் சொல்லி நட்புக்கு  நீரூற்றும் சாமர்த்தியம் உள்ளவன் எப்போதும் நட்பு வட்டத்தில் பெரிதும் விரும்பப்படுகிறவனாகவே இருப்பான். விலையுயர்ந்த பொருளை வேண்டும் என்று கேட்டு அழுது அடம் பிடிக்கும் குழந்தைகளை "பால் நிலவின் முகமும், திராட்சை கண்களும், ஆரஞ்சு உதடும், செர்ரி கன்னங்களும் கொண்ட பழமுதிர்ச்சோலைக்கு ஏன் ஆப்பிள் வாட்ச்" என்று அடுக்கு மொழி வசனம் பேசி அசத்தலாம். இந்த வார்த்தைகள் கை கொடுக்கவில்லையென்றால் எப்படியேனும் பேரம் பேசி குறைந்த விலையில் வேறு ஒரு வாட்சை வாங்கிக் கொடுத்து அவர்களின் மனதில் பல்லாலதேவனை வென்ற பாகுபலி போல  சிம்மாசனமிட்டு அமரலாம். பர்ஸிலும் கனம் குறையாது. (பின் குறிப்பு:  இங்கே கொடுத்துள்ள யோசனைகளை எசகு பிசகாக செயற்படுத்தி மேலும் சிக்கலில் மாட்டுபவர் யாருக்கும் கம்பெனி பொறுப்பேற்காது)

இறுதியாக சொல்லவது என்னன்னா, அன்றாட வாழ்வில், வரவும் செலவும் போல,  துன்பம் இன்பம் என்பது கலந்தே வரும். பாலை மட்டும் உண்டு நீரை விடும் அன்னம் போல, பல்வேறு சூழலிலும் தன்னை தானே மகிழ்ச்சியுடனும், எந்த துன்பம் வந்தாலும், தன்னம்பிக்கையுடன் அணுகுபவன், வாழ்க்கை பாதையை ரோஜாக்கள் செறிந்த மலர் பாதையாய் மாற்றும் திறன் பெற்றவன். இந்த வாய்ஜாலம்/பேச்சு திறன் எல்லாம் எனக்கு இல்லாமல் தானே இந்த மாதிரி தவிக்கிறேன் என்று அங்கலாய்ப்பவர் அனைவருக்கும் சொல்வது இது தான் இவரு சரியான "டம்மி பீசு" என்று அறியப்படுவதை விட இவரு சரியான "காமெடி பீசு" என்று அறியப்படுவது மேல். இவரு சரியான "காமெடி பீசு" என்று அறியப்படுதலை விட  இவரு "காமெடில பாஸ்" என்று அறியப்படுதல் மேலும் சிறப்பு. 

(இது தமிழ்ச்சரம் நடத்தும் கட்டுரை போட்டிக்காக புதியதாக எழுதப்பட்ட கட்டுரை. வலைத்தளம், அச்சு ஊடகம் உள்ளிட்ட எதிலும் இதற்கு முன்பு பிரசுரம் ஆகாத கட்டுரை)

#tccontest2020

செவ்வாய், ஏப்ரல் 21, 2020

காலம்

தேவைப்படும் போது குறைந்தும் தேவையற்ற போது நீண்டும் ஞாபக கற்றைகளில் உறைந்தும் துன்பம் நேருகையில் தொலைந்தும் சோதனைகளில் போது நொந்தும் சாதனைகளின் போது வென்றும் தினமும் நொடிகளாய் கரைந்தும் யாருக்கோ சுழன்று கொண்டிருக்கிறது காலம்

பொட்டல் மரம்

ஆடை தொலைத்த முனியோ வளி களைத்த பேரோவியமோ உணவொதிக்கி இளைத்த மாதோ பூமித்தாயின் மாற்றாள் பிள்ளையோ கவசம் தொலைத்த கர்ணனோ கீழிருக்கும் வேரின் பிரதியோ காதல் தோல்வியுற்று உயிர்நீந்த கவரிமானோ புறம் பேசுகின்றன ஏனைய மரங்கள் சீதைகளும் தீக்குளித்தலும் என்றுமே பழசாவது இல்லை.

Image

சனி, ஏப்ரல் 18, 2020

நிலவுக் கவிதைகள்


நிலவை பற்றி கவிதை எழுதாமல் போனால் என் தமிழ் என்னை கோபித்துக் கொள்ளும்.

இதோ அழகிய நிலவுப் புகைப்படங்களுடன் இனிய நிலவுக் கவிதைகள்








தூத்துக்குடி கவிதைகள்

தூத்துக்குடி நச்சு ஆலை ஸ்டெரிலைட்டுக்கு எதிர்ப்பை பதிவு செய்யும் விதமாக சில ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதிய கவிதைகள்:

கவிதை #1 


கவிதை #2


கண்ணீர் கவிதை


தூத்துக்குடி துப்பாக்கி சூட்டை கண்டித்து சில ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதிய கவிதை

ஆலையை மூடு, அமிலக் காற்றை சற்றே அணை

போபால் போல வேண்டாம், மீண்டும் ஒரு  வரலாற்று பிழை 

இருபது ஆண்டாய் வேண்டிக்கேட்டோம் நிலம், நீர், மாசற்ற வளி

ஆலகால நஞ்சை கக்கும் விட அரவிற்க்கோர் முற்றுப்புள்ளி      



வந்தாரை வாழ வைக்கும் தமிழ்நாடு

தூத்துக்குடி மக்களுக்கு இஃதொரு இடுகாடு

பூக்களின் பேரணியை ஒடுக்க - கொணர்ந்தனர்

குலவேரறுக்கும் கோடரி ஒன்று 



முதலாளிவர்க்கம் மகிழ, தேர்தல் நிதி எனும் கடன்சுமை தீர்க்க

அஞ்சா பாதகம் செய்தனர் ஆட்சியை தக்க வைக்க 

துப்பாக்கியால் சுட்டு தாக்கு,  மரண பயம் உண்டாக்கு

லத்தியை சுழற்றி தாக்கு, பிஞ்ஜென்றாலும் பொடிப்பொடி யாக்கு  



ஆட்சியாளர் ஏவல் செய்ய காக்கிச்சட்டை போட்ட படை  

நம் நண்பனல்ல துரோகி என்றே இதயமின்றி செய்த கொலை  

காவலன் அல்ல காலன் என்றே ஊர்திதனின் மேலமர்ந்து

கொத்துக் கொத்தாய்  சுட்டுக்குவித்தனர் காக்கும் கடமைதனை மறந்து



பேச்சிலே சிறந்த மங்கை வெனிஸ்டா என்றொரு நங்கை

வக்கீலாகி நீதி வெல்ல காலனிடம் காலம் கேட்டாள்

சொகுசான வாழ்க்கை அல்ல வாழ்வாதாரம் தானே கேட்டாள்

கொடும் நஞ்சை அவள்வாயிலூட்ட விண்ணுலகம் பறந்தே போனாள்



புதுமண மாலை கூட காய்ந்து சருகாகவில்லை

மணிராஜ் என்றொரு மன்னன் வீடுபோய் சேரவில்லை

நல்லதொரு குலவிளக்கு வினோத் என்னும் மணி விளக்கு

ராணுவத்தில் ஒளிர்ந்திருப்பான் அவன்உயிர் குடித்தது ஏன் விளக்கு   



திருப்பூர் குமரன் அல்ல இவர் தூத்துக்குடி செல்வசேகர்

தடியடிக்கு உயிரை ஈந்தார் தமிழ் மகனே உன்போல் யாவர் 

வாவூசி பிறந்த மண்ணில் வீரத்திற்கு ஏது எல்லை

தமிழரசரின் மரணம் கேட்டு கலங்காத தமிழ்நெஞ்சம் இல்லை  



காசநோய் கான்சர் வேண்டாம் கரியமில காற்றும் வேண்டாம் 

கருணை மட்டும் வேண்டும் என்ற காளியப்பன் ஏன் இறந்தான்    

நடிக்காதே எழுந்திரு என்றே கேலி செய்த கயவர் கூட்டம்

சிறைபுகும் நாளும் பக்கம் வெல்லட்டும் நீதி என்றும்    



இரு சிறார்களின் ஆசைதந்தை கிளாட்ஸ்டன் இன்று இல்லை

தன் சந்ததிக்கு போராடியவன் சமூக விரோதி இல்லை  

தப்பான முகவரி என்றால் தபால் கூட வருவதில்லை

கண்மூடி தோட்டா எய்தவன் தமிழனில்லை மனிதனில்லை 



கார்த்தி, அந்தோணி ஜான்ஸி மற்றும் ஜெயராமன்

இவர்தம் உயிர் குடித்த பேர்களுக்கு காலமே தான் காலன்

கையூட்டு பணத்திற்கென்று கொலை செய்ய துணிந்திட்டீர் 

தன் இனத்தை கொன்ற பாவம் எங்கு தொலைப்பீர் சிந்திப்பீர்  



மக்களுக்காவே நான் என்றே நீலிக் கண்ணீர் வடித்தீரே 

உரிமைக்குரல் கொடுத்தோர் துடிதுடிக்க வேடிக்கை பார்த்தீரே     

இளம்பிஞ்சை சிதைக்கும் சிலர் பயமின்றி தான் வாழ  

உனக்காகவும் குரல் கொடுத்த மாமனிதர் வீணே சாக      



ஆட்சியும் அதிகாரமும் இம்மக்கள் இட்ட பிச்சை

சிறிதாவது உணவில் சேர்ப்பீர் தூத்துக்குடி தந்த உப்பை 

காசுகளை எறிந்து எந்தன் உயிரினை விலை பேசாதே

தமிழர் கர்ணப் பரம்பரை இதை எப்போதும்நீ மறவாதே 



இணையத்தை துண்டித்தாய், மின்சாரத்தை சிறைபிடித்தாய்

பத்திரிக்கை,முகநூல், ட்விட்டர் எல்லாம் பாங்கை சாற்றினாய் 

கொதிக்கின்ற எரிமலையை குளீர்நீர் என்றே எண்ணினாய்    

உலகெங்கும் ஒலிக்கும் தமிழ்குரல் எங்கனம் நீ மாற்றுவாய் 



அரசே,ஆலையை இடி

அயல்நாட்டு முதலாளியை சிறைபிடி

மக்களின் நண்பன் என்று பசப்பும் நரிகளை சுடு

முடியாவிட்டால் வெஞ்சிறைதனில் இடு 

பகைமை கொண்டு வஞ்சம் தீர்த்த

அதிகார வர்க்கம் நீக்கு       

கறைபடிந்த வரலாற்றை கொஞ்சம்

இப்போதேனும் திருத்தி மாற்று

இயற்கையை காத்து வாழ்ந்தால் 

மானுடம் பிழைத்துப் போகும்

இப்பூமிக்கு மாற்று இல்லை

உணர்ந்தால் உன்வம்சம் வாழும்    



இன்னொரு இரங்கற்பா இயற்ற என்னிடம் வார்த்தையில்லை

இதயத்தில் பட்ட  ரணம் மாறவில்லை ஆறவில்லை

இறந்தவர்கள் எவரோ இல்லை எமதன்பு  தங்கை தனயன் 

இவர் போல யாருமில்லை தலைவணங்கும் சார்லட் தமிழன் 
****************************************************

வாழ்க தமிழ் வெல்க தமிழர்


தலைமுறை இடைவெளி






சுப்ரபாதத்தின் அழைப்பிற்கு உறக்கம் களைத்தோம் நாம் அன்று
செல்போனின் அலார அழைப்பிற்கு கண் மலரும் குழந்தைகள் இன்று

கும்பகோணம் டிகிரி காப்பி நாவிலும் மனதிலும் இனித்தது
இன்றோ டாஸ்மாக் போல தெருவிற்கு ஒரு ஸ்டார்பக்ஸ்
குளம்பிக்கே குழம்பும் அளவு பல பெயர்கள்
காபி வாங்கி திரும்பும் போது ஜனனி  கூட ஜானியாகி இருக்கக் கூடும்
பெயர் மாற்றம் பால் மாற்றம் எல்லாம் செலவில்லாமல் நடக்கும் குறைவின்றி
மோக்கா எல்லா கிளைகளிலும்  ஒரே சுவைதானேனும் அதன்பால்
கிறக்கம் உண்டு இந்த தலைமுறைக்கு

எண்ணைய் குளியல் முடித்து புத்தாடை கட்டி
கங்கா ஸ்நனாம் ஆச்சா என்று தீபாவளி கொண்டாடினோம்
பண்டிகையை கூட நேரம் இல்லை நாளை கொண்டாடுவோம்
என்று தள்ளி போடும் பரிதாப தலைமுறை இன்று

பாட்டுனா எஸ்பிபி,
ஜானகி, சித்ரா
போனால் போகட்டும் என்று மனோவையும் அணைத்தோம்
கேட்டி பெரியும்,லேடி காகாவும்  புரியாமல் அலறும்
ஓசைக்கு இசை என்று பெயர் சூட்டி கொண்டாடும்
இன்றைய இளைய தலைமுறையினர்


பஸ் பயணம்  இளையராஜாவின் கைபிடித்து தொடங்கி
ரஹ்மானிடம் முடியும்
இன்றோ அது மகிழுந்து பயணமாகி, ஆப்பிளிடம் தொடங்கி
ஆண்டிராய்டில் முடிகிறது

பட்டு புடவை சரசரக்க, மருதாணி மல்லிகை கமகமக்க
அம்மி மிதித்து அருந்ததி பார்த்து
முப்பது முக்கோடி தேவர்கள் ஆசிர்வதித்து திருமணம் நடந்தது
அன்று
ஐ டு என்று சுருங்க சொல்லி
இணையும் அதிவேக லாஸ்வேகாஸ் திருமணங்கள் நிறைய உண்டு

நாங்கெல்லாம் அந்த காலத்திலே
என்று இறந்த காலத்தில் லயித்து மகிழ்வோம் நாம்
புதியன சிறந்தன என எதிர்காலத்திற்கே பொக்கே நீட்டுவர்
இன்றைய இளைய தலைமுறையினர்

 எத்தனை பெரிய கவலைக்கும் அம்மாவின் மடியும்   
அப்பாவின்  நம்பிக்கை வார்த்தை என்ற  ஓரேபுள்ளியில்
இத்தனை தலைமுறை இடைவெளியும் காணாமல் போகிறது 

கவிதை பக்கம்

2018 - இல் அமெரிக்க தமிழகம் அமைப்பு நடத்திய கவிதை போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு வென்ற எனது கவிதைகள்.

======================================
#1 படத்திற்கான கவிதை
ஆயிரம் சூரியனின் கோபம் அவள் கண்களில்
ஆர்ப்பரிக்கும் அலையின் வேகம் அவள் சொற்களில்
என்ன இது? கோபத்தில் தோய்ந்த அவள் வார்த்தை
சுட்டது அவன் நெஞ்சம், மறந்தது தமிழும் கொஞ்சம்
மௌனம் படர்ந்தது, மொழி தொலைந்தது
கர்நாடக எல்லை தாண்டா காவிரி போல
சொல் துவண்டது, முகம் இருண்டது.
உன்னை பற்றி நான் எழுதிய கவிதை,
கன்னித் தமிழுக்கு, சங்கத் தமிழால் சூட்டிய மாலை
கவிதையை பற்றி கவி பாடும் முயற்சி என்றான்
கவிதை அல்ல இது வெறும் பகடி,
ஆண்கள் செய்யும் காதல் தெகிடி
இந்தா பிடி, இதை நீயே படி என்றாள்
கவிதையை படித்தான்...
அன்பே, ஆருயிரே
அழகு சூர்ப்பனகையே
சூரியனை பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியே
சிறகு முளைத்த கம்பளி பூச்சே
வெண்சங்கில் புகுந்த மணலே
அர்த்தம் சொல்கிறேன் கேள்
இராவணன் போன்ற பாசமான அண்ணனை கொண்டவளே
சூரியஒளியை பிரதிபலிக்கும் நிலவுக்கு ஒப்பானவளே
வண்ண சிறகு முளைத்த பட்டாம்பூச்சியை போன்றவளே
என்மனமாகிய வெண்சங்கில் ரகசியமாய் நுழைந்து முத்தானவளே
அவள் கண்களில் இருந்த கோபசிவப்பு
கன்னங்களுக்கு இடம் மாறியது
மெல்ல நகைத்தாள்
அவள் சிரிப்பொலி
வார்த்தையில்லா புதுக்கவிதை ஒன்றை
படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது


#2 படத்திற்கான கவிதை
பார்த்த அக்கணமே
என்இதய சிம்மாசனத்தை கைப்பற்றியவள்
பளிங்கு முத்துப்பல் சிரிப்பால்
என்னை அடிமை ஆக்கியவள்
காந்த விழியால் என்னுள்ளத்தை
கண்ணாடி ஆக்கிய சின்ட்ரெல்லா வம்சத்தவள்
காற்றை கடிவாளமாக்கி, மேகத்தை புரவியாக்கி
சூரிய சந்திரனை சக்கரமாக்கி,
மிதிவண்டியில் வீதியுலா செல்லும் தெய்வ மகள்
சூரியனை பூமி சுற்றியது
என் உலகமோ அவளையே சுற்றியது
பூமிக்கு ஒற்றை நிலா
அவளுடன் சேர்த்து என் வானில் இருநிலாக்கள்
எல்லாமுமாய் இருந்தவள் ஒரு நாள் வேறாகிப் போனாள்
இன்று கணினியில் கடவுச் சொல்லாய் மட்டும் அவள்பெயர்


#3 படத்திற்கான கவிதை
ஆண் பிள்ளைகளோடு விளையாட்டென்ன
என்ற அம்மாவிற்காக நட்பை தொலைத்தவள்
மேல்படிப்பு படிச்சு ஆவதென்ன
என்ற அப்பாவிற்காக முதுகலை கனவை விற்றவள்
வெளிநாட்டு சம்பாத்தியம் வேண்டுமென்ற
கணவனின் விருப்பத்திற்காக சொந்த பந்தத்தை மறந்தவள்
ராக் கச்சேரி போகலாம் என்ற மகனின் சந்தோஷத்திற்காக
இரைச்சலை கூட இசையாய் ஏற்றவள்
குழந்தைகளை வளர்க்க வேண்டும் என்றே
சுயசம்பாத்தியம் என்ற பொருளாதார சுதந்திரத்தை சுவாசிக்க மறந்தவள்
சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருப்பது டாமியும் ஜிம்மியும் மட்டுமல்ல
கடமை,கௌரவம்,பொறுப்பு என்ற கண்ணுக்கு புலப்படாத
சமுதாய சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் அவளும்தான்
சூரியன் மேற்கில் தோன்றலாம், இரவில் இரு வெள்ளி கூட முளைக்கலாம்
ஆனால் அத்தனை கடினம் இவ்வுலகில் அவள் அவளாய் வாழ்வதில்